Familie Kes

Vroeg op voor de dametjes. Ondertussen Nina overhoren en de huisarts gebeld voor Nina haar ontstoken oog waar ze al zeker 11 dagen last van heeft. Ze mocht in de middag meteen heen. Zelf half huilend op de fiets, moest echt even een paar keer slikken. Op het werk ook stiekem een traantje laten vallen, maar eenmaal aan het werk, ging het wel weer. Tja, soms komen die golven van emoties op de gekste momenten.

13:10 uur klaar met werken, gauw op de fiets naar huis waar Nina al in de tuin zat te wachten en meteen door naar de huisarts. Eerst werd ik apart geroepen door de andere huisarts om te bespreken wat ik vond van dat Joe een hospice plaatsje had afgewezen, maar het is zijn keuze. Hij hoopt op verlichting van de bestraling. Daarna kreeg Nina antibiotica druppels. Maar de apotheek om de te halen, maar waren er nog niet. Dus eerst samen boodschappen doen en weer terug naar de apotheek.

7 uur het wekkertje, maar de nacht was weer veel te kort, kon wel janken. Op het werk wel leuke klusjes en 1,5 uur te lang gewerkt, dat scheelt vrijdag weer. Half 3 moest ik met spoed naar huis omdat Nina anders weer zonder huissleutel voor de deur stond, maar Nikki bleek al thuis en geen spoor van Nina. Haar klas bleek te moeten nablijven, dus ze had me niet gemist. Meteen ff Joe gebeld maar ik kon er weinig zinnigs van z’n verhaal maken, behalve dat hij wilde slapen en de huisarts niet had kunnen bereiken. Dus de huisarts gebeld en die vertelde dat het ’s morgens inderdaad extreem druk was geweest, dus dat dat wel zou kunnen kloppen. Joe op de terugbel lijst gezet om de hospice nogmaals te bespreken. Daarna belde Linda en die begreep ook niet echt iets van zijn verhaal. Dat kwam ook omdat Joe Kimberley had gebeld en die had daarna in tranen haar ouders gebeld omdat ze er geen touw aan vast kon knopen. Ieder geval goed dat zij weer contact met elkaar hebben. Zijn matrastopper was nog niet geleverd, dus daar zou de postbezorger hem ook nog voor wakker maken. Hij wilde geen vaste tijd afspreken dat ik langskwam om de matrastopper te installeren, dus afwachten tot hij ging appen. Alvast eten gemaakt, want de dametjes moesten naar de manage. Ondertussen had hij de huisarts gesproken en die gaf aan dat het plekje in de hospice weg was. Samen de dametjes weggebracht en op de terugweg langs Joe. Ik z’n matrastopper op bed gelegd en meteen zijn bed verschoont, Remco vaatwasser en vuilniszakken gedaan. Het was bijna niet te doen om hem van het bed naast de bank te krijgen. Hoe moet hij ooit zelf naar de wc gaan? Later zei hij dat hij er klaar voor was.  Ik vroeg of hij de hospice bedoelde, maar hij bedoelde sedatie. Morgen maar weer even contact opnemen met de huisarts over het plan van aanpak. Ander hospice, thuiszorg of sedatie. We wachten weer af.

Nikki voor Engels en Frans overhoren, dat gaat natuurlijk gewoon door. Vervolgens heel lang wakker gelegen om het feit dat die man daar aan zijn lot overgelaten ligt. Al was het zijn eigen keuze om maandag nee te zeggen tegen de hospice, het voelde gewoon niet goed.

5:15 wakker geschrokken voor iets en daarna moeilijk weer in slaap gekomen. 8:00 meteen de huisarts gebeld dat het niet meer gaat, er moet een oplossing komen. Niet veel later belde de huisarts terug en die zou eind van de ochtend langskomen.

Wereld Hardloopdag 2025. Klein rondje hardlopen met Innie en Rem. Meteen besloten om de volgende dag niet mee te doen aan de wedstrijd. Dat zou niet goed zijn voor mijn gestel. Gauw douchen en bij de buurman op de bank liggen zodat hij kon hardlopen en de baby sliep gewoon. Remco vergezelde me even later.

12:00 bij Joe want de huisarts kwam. Keith, Roy en Linda waren er ook. Anouk besprak eerst zijn medicatie met hem en hij mocht zijn morfine verhogen. Daarna gaf ze aan dat ze 24-uurs verzorging of een hospice plaatsje ging regelen. Nog geen half uur later belde ze me dat ze een plaatsje in Hoorn had en dat de coördinator om 13:30 bij hem langs zou komen voor een gesprek. Buiten wachtte ik op haar, zodat Joe nog zo lang mogelijk kon blijven slapen. Het was een moeizaam gesprek omdat Joe het heel moeilijk om ja te zeggen op de hospice, omdat het zo definitief was. Hij had het gevoel dat hij er in geduwd werd, wat absoluut niet het geval was. Gelukkig was de vrouw zeer behulpzaam en geduldig. Ze wilde eigen Joe op donderdag in de hospice hebben, maar als compromis hadden ze een akkoord voor vrijdagochtend.

Helaas alweer om 7 uur eruit. Kindjes naar school begeleid en ik was weer eens vergeten dat ik op vrijdag natuurlijk om half 9 begin ipv om 9 uur, dus ik moest ff doorwerken.

Joe had een goede nacht gehad en zijn spulletjes stonden al klaar. 11:00 uur kwam de ambulance voor het vervoer naar de hospice in Hoorn. Dat ging allemaal goed. Tot hij bij de hospice kwam en ontvangen werd door een of andere bitch. Alles wat hij vroeg mocht niet en alles was lastig. Hij was er meteen klaar mee en wilde geen papieren tekenen.

Wel lekker gewerkt, lekker uitzoek dingetjes. Tijdens de lunch meegelopen met een groepje. Zij gingen wraps halen bij Mina. Ik had mn brood al op, maar wel lekkere trek, dus had wat zoetigheid gekocht. Half vier naar huis gefietst in mega tegenwind.

Met Rem Joe z’n zus en zwager opgehaald om met z’n vieren naar de hospice in Hoorn te gaan. We werden binnen gelaten door een niet zo vriendelijke vrouw. Dat was dus ook precies de vrouw die Joe ontvangen had. De rest was allemaal super lief en hij mocht toch wel gewoon zijn eigen dekentje en matrastopper. Juist zoveel mogelijk lekker zijn eigen dingen. Er was ook een misverstand over het eten, maar hij kreeg gewoon een lekkere maaltijd met kip, waar hij precies zit in had. Netflix en Prime gekoppeld aan z’n televisie. Roy en Linda kwamen even later ook. Linda ging de matrastopper erop doen en ik ging de papieren tekenen, aangezien ik zijn secretaresse was, zei Joe. Gelukkig was hij nu helemaal happy, maakte hij zelfs grapjes en wilde wel blijven.

Thuis alweer pizza gegeten, tassen ingepakt, kindjes naar turnen, Rem z’n haar opscheren en om 19:45 lag ik op bed. M’n boek uitgelezen en gewoon ff chillen en wachten tot onze dametjes weer terug kwamen.

Weer veel te vroeg wakker, maar dat lijkt mijn nieuwe gewoon te zijn. Allemaal douchen, ontbijten en richting Friesland. Eerste stop in Sneek. Lekker gewandeld en geshopt. Daarna een korte stop in Joure voor een kringloopwinkel. Toen langs het Thialf en nog een kringloopwinkel aan het begin van Heerenveen. Door naar het centrum en daar ook even shoppen. Toen waren we allemaal wel klaar met wandelen en naar Jubbega gereden, waar we boven de paarden gingen logeren. We werden ontvangen door de kinderen en eentje daarvan kreeg vlak daarna springles, wat wij perfect konden zien vanuit ons appartement. Ook waren er twee super schattige veulentjes.

Ik even lekker op bed, de rest naar de supermarkt. Pasta gemaakt en pudding als toetje. Naar de dikste boom gereden, uit 1861. Toen richting een bos gereden, maar we kwamen onderweg en speelbos tegen, dus daar even lekker gaan ravotten. Kabelbaan, kabouterpad etc. Terug in het huisje pannenkoeken gegeten en daarna de chips en popcorn zakken aangevallen. Ondertussen Finland – Nederland, een spelletje woordzoeker en toen gingen de dames in bad

Voor het eerst echt een lekkere nacht geslapen, dat kon ik wel even gebruiken. Rustig aan alles in het huisje doen en ontbijten. We hadden allerlei plannen om Friese dorpjes van mijn voorouders te bezoeken, maar omdat het zo slecht weer was zijn we alleen nog even door Bolsward gereden. Daar was net een step Elfstedentocht bezig, leuk om te zien. Op de terugreis stond ook de playlist van Nikki op, dat is wel even wennen hoor, zo’n puber playlist, daar heb ik dus echt helemaal niks mee.

Thuis lekker lunchen en ging iedereen z’n eigen weg. Kindjes naar m’n schoonouders, want daar waren ook hun nichtjes. Manlief surfen op het Amstelmeer. Ik 21 minuten met de dokterspost bellen omdat wij Nina haar oogdruppels met antibiotica erin vergeten waren in het huisje. De eigenaresse had ons opgebeld om ons het te laten weten. Ze was super blij dat ik alle bedden had afgehaald. Ik had in haar verhaal gelezen dat ze aan de chemo zat, en ze had inderdaad ook geen haar, dus dat was wel het minste wat ik kon doen.

Joe gebeld en die had net zijn buren op bezoek. Ik hoefde niet langs te komen, want het was al druk zat. En maandag komen drie vrienden van hem uit Engeland, dus was hij er over aan het nadenken om dan een nachtje thuis te slapen (wat mag), want dan hoeven hun niet naar Hoorn te reizen. En toen ging ik op weg naar Purmerend voor de oogdruppels van Nina. Mezelf toegesproken dat ik naar de verjaardag moest, omdat ik mezelf het liefste weer afzonder. Dus eenmaal weer in Edam even de was opgehangen en ging ik naar Indra voor het verjaardagsfeestje van haar dochter. Ik zat er toch niet helemaal lekker in en ben in de keuken blijven hangen. Toch ruim een uur volgehouden. De dametjes bleven bij opa en oma avondeten. Super gezellig voor de dametjes. Joe nog gesproken want die had geen idee wat het adres van de hospice was, en die ook aan een vriend van hem doorgestuurd. Remco was ook pas laat thuis en nam patat mee. De dametjes gingen om 21:00 bij opa en oma weg en meer vriendinnen op pad. Express geen tijd meegegeven om te kijken hoe ze ermee omgingen, maar om 22:45 ben ik toch maar gaan bellen en waren ze net onderweg naar huis. Wij ondertussen Nations League finale tussen Portugal en Spanje gekeken.