My weekly 24/2025 met heftige emoties door de week door te brengen in de hospice en het overlijden van mijn stiefvader.
Maandag 9 juni
Tweede Pinksterdag, dus: lekker uitslapen. Ik had oordopjes in dus dat hielp wel, geen brullende katten gehoord. Uur of 10 m’n bed uitgekomen. Rustig eitje gebakken, Ierse mos thee gemaakt en m’n eerste overnight oats meal half voorbereid, nadat ik een aantal recepten onderzocht had.
Nikki met Bo op pad. Remco, Nina en ik naar Hoorn. Eerst ff kringloop en daar vond Nina en mooie slaapbank. Paste eigenlijk net niet in de auto, maar toch gelukt. Ook even langs Joe in de hospice, maar die lag te slapen. Wel even gesproken, maar gingen snel weer weg zodat hij zijn energie kon bewaren als zijn vrienden er waren. Thuis haar bedbank geïnstalleerd, past perfect en staat ook mooi.
Na het eten atletiek op tv gekeken met Nadine Visser en Femke Bol. De dametjes weer op pad met vriendinnen. Nina had de volgende dag een studiedag, dus die bleef met Sara bij Bo logeren.
M’n broertje en schoonzus waren nog even bij Joe langs omdat ze maar geen contact met hem kregen. Ze werden alleen direct door de zuster apart geroepen dat hij heel veel pijn had, 8,5/10 gaf hij aan. Morgenochtend zou zijn eigen huisarts komen om te bespreken of ze een morfinepomp gingen installeren of beginnen met morfine injecties.
Ook nog een berichtje gestuurd naar Barry, één van de twee vrienden die uit Engeland over was gekomen, en die waren twee keer langs geweest, maar beide keren was hij niet echt heel goed aanspreekbaar.
Dinsdag
Helaas weer super vroeg wakker doordat manlief naar z’n werk ging, daarna niet meer in slaap gevallen. Nina was er niet want die sliep ergens anders en bij Nikki waren de eerste twee uren uitgevallen omdat het gymlokaal verbouwd wordt en ze zouden buiten moeten gymmen, alleen het regende erg hard. Ik voor het eerst met de auto naar m’n werk gegaan. Lekker rommel dagje.
Hospice gebeld om te vragen hoe het met Joe ging en of er bekend was wat er met de huisarts besproken was, maar die zou mij later bellen. Ze vertelde ook dat Joe steeds zelf naar de wc loopt (strompelt) en dan niet geholpen wilt worden. Zeer eigenwijs dus.
Half 3 klaar met werken en meteen Nina opgehaald om naar de manage te gaan. Terugweg langs de AH voor vriezer boerenkool, alleen hadden ze het gewoon niet. Vet geïrriteerd door naar de Vomar. Ging ik thuis het eten in de oven zetten, was de Unox worst over datum. Jezus, wat een dag! Gelukkig ging Nikki met haar vriendinnen een nieuwe halen. Wat een gerace, ik had ook helemaal nog geen pauze gehad. Pffff.
Half 6 Nikki en Sara naar de manege gebracht en doorgereden om Nina op te halen van de andere manege. Ondertussen werd ik gebeld door de huisarts. Hij gaf aan dat het personeel moeite had met de omgang met Joe. Ik zei al dat dat klopt omdat hij vreselijk eigenwijs is, en daar wist de huisarts natuurlijk alles van. Ik gaf aan dat het probleem lag bij het feit dat hij zo’n pijn had en het personeel adviseerde om een morfine pomp te koppelen, omdat hij steeds zijn pillen niet neemt omdat hij slaapt of het vergeet, en daardoor heel veel pijn heeft. De huisarts vond het een goed idee en ging het in werking zetten. Donderdagmiddag/avond zou hij weer langskomen om te kijken hoe het met Joe ging. Daarna Nina opgehaald en een paar foto’s met de pony’s gemaakt. Op de terugweg Linda geupdate.
Ik naar mijn eerste baantraining van dit jaar! Ik ben steeds zo verschrikkelijk moe en rusten helpt toch niet, dus nu maar eens proberen om te trainen, want misschien brengt dat een soort rust, en dat is natuurlijk sowieso goed met al die wedstrijden in het verschiet.
Na de training werd ik gebeld door de hospice dat Joe was aangesloten op de morfine pomp. Toen de zuster het aan Joe voorstelde begon hij over weken, maar zij gaf aan dat het om dagen gaat. Daar moest hij wel even van slikken, maar gaf akkoord. De zuster vertelde me ook dat wanneer hij diep in slaap is van de slaapmedicatie dat hij dan ademstops heeft. Ook is zijn voet erg dik, maar blijft hij (eigenwijs) zelf naar de badkamer lopen, terwijl hij dat echt niet meer zou moeten doen. Nu kan hij dat niet meer omdat hij aan de morfine pomp vast zit. Tenminste, hopelijk doet hij dat niet. Zijn vrienden hadden de hele middag in de woonkamer gewacht tot hij eindelijk wakker was en hebben hem toen even gesproken. Ondertussen werd Joe ook nog gebeld, maar hij had werkelijk geen idee hoe dat ding werkte, dus had één van zijn vrienden het telefoontje aangenomen. Zondag toen hij mij facetime gebeld had, kon hij de telefoon al niet omhoog houden, die viel steeds uit zijn hand. Ook gaf de zuster aan dat hij wel om eten gevraagd had, maar het vervolgens niet aangeraakt had en ook de hele dag niets gedronken had. Hij wilde zijn medicatie zelf in de hand houden, maar de zuster had het klaargezet en dat nam hij gewoon niet, dus het is mooi dat hij die pomp heeft. Want als hij zijn medicatie niet neemt of te lang geslapen heeft, dan heeft hij ook geen morfine pillen kunnen nemen, waardoor hij pijnschommelingen krijgt, dus daar is de pomp ook een mooie oplossing voor. Ook gaf ze aan dat dat mooi is, want zijn maagwerking is niet helemaal meer te vertrouwen in deze staat.
Nederlands-Malta 8-0 gekeken en ondertussen iedereen geupdate. Door alle commotie helemaal vergeten te vermelden dat mijn schoonmoeder vandaag 70 jaar oud geworden. Zondag lekker uiteten met de fam.
Woensdag
Korte nacht, heftige dromen. Met Nina mee naar school gefietst om de musical spullen te brengen. Ik mocht uiteraard niet mee het schoolplein op. 9:05 was Indra er nog niet om hard te lopen, dus gebeld en die wilde me rust kunnen. haha grapjas. Ze kwam er meteen aan, dus met z’n drieën 6 km hardgelopen.
10:45 bij Joe in de hospice in Hoorn. De morfine pomp werkte goed, want hij had geen pijn. Daardoor geen diepe morfine/slaap dalen meer. Hij was rustig en er viel met hem te praten. Nou ja, hij deed af en toe z’n ogen open en zei een halve zin, om vervolgens weer weg te vallen. Dus echt een gesprek voeren was niet mogelijk. Hij vertelde wel dat hij hele heftige dromen had. Toen Remco even thee halen was, zei hij tegen mij: Kim, time has come. Later toen we weer heel even alleen waren zei hij: I have u funny feeling tonight is the night. Ook vertelde hij dat er gisteravond iemand was die selfies met hem nam en toen ze weg ging hem zei dat hij nog twee dagen had. Dat vond hij zo raar. Ik ben naar de zuster gegaan en zij gaf aan dat ze absoluut geen foto’s mogen nemen, zonder toestemmingsformulier. Waarschijnlijk kwam het doordat hij de hele tijd tussen hemel en aarde zweeft, en dus niet meer weet wat echt is.
Na de lunch bij Joe z’n huis langs, waar ook Mike, een vriend van hem, logeerde. Even wat papieren zoeken, maar het voelde niet fijn om door zijn spullen te gaan. Niet gevonden, maar wel Mike even gesproken en die was ook flink emotioneel. Hij vertelde dat de drie vrienden gisteravond bij Joe langs waren en ook flink emotioneel waren en daarna zijn ze met ze drieën de kroeg in gegaan en gigantisch dronken geworden, want hij wist eigenlijk niet veel meer van de avond.
Zelf even naar de bibliotheek. Dames pakketjes met leuke spulletjes uitpakken. Nikki ondertussen een verslag typen. Ik Nina haar haar knippen en Nina mijn hart knippen (ze weigeren naar de kapper te gaan). Met de dames naar de tandarts. Allebei goedgekeurd en fluor happen. En ondertussen belde Linda, die bij Joe was. Ze vond dat hij grouw zag en hij gaf aan dat hij er klaar voor was. Ze wilde meer informatie van de zuster, maar die kreeg ze niet omdat ze geen contactpersoon was. Ik daarna de hospice gebeld en haar contactpersoon te maken en gevraagd hoe ze omgaan met zijn wens, maar die had hij nog niet naar hun uitgesproken, maar zodra hij dat deed zouden ze het met de arts bespreken.
Snel avondeten en om 17:00 naar de atletiekbaan om te helpen met de elektronische tijdsregistratie bij het hardlopen van de jeugd. Laat thuis, honger, hoofdpijn en super moe.
Jij als Bron: Als een dierbare overlijdt, kom je er nooit echt overheen. Langzaam leer je los te laten en verder te leven, maar je bewaart ze altijd veilig in jouw hart.
Donderdag
Voor 6 uur schrok ik al wakker, tijdje wakker geleden, maar viel wel weer eventjes in slaap. Half dagje lekker werken. Had leuk klusje: de website vertalen naar professioneel Engels.
Toen ik thuis kwam meteen door naar de hospice met een broodje in m’n hand. Daar kreeg ik een kopje thee en een plakje cake. Even later kwam Linda ook. Hij was wel wakker, maar viel steeds weg. Hij was erg warrig en moeilijk verstaan. Hij had weer allerlei plannen, om aan de huisarts te vragen of hij verplaatst kon worden naar Engeland. Nou dat lijkt me niet, maar laat hem daar maar zelf achter komen. En hij was niet blij met de zusters, want ze kwamen weinig langs en vroeg niet zo veel, maar toen ik zei: dus je wilt dat de zuster vaker langskomen, dan zegt hij weer nee. Hij weet zelf niet meer zo goed wat hij nou wilt.
Thuis meteen door boodschappen doen. Dat was een tijd geleden dan ik met een krat heb lopen sjouwen. Nikki was met Livia op pad geweest om klei te kopen en die hadden de eettafel overgenomen. Nina was met Sara en Bo bootje varen en zwemmen. Ik ging meteen door koken, en nieuw recept uitproberen. Dat vind ik dan weer leuk. Na het eten helemaal niks meer gedaan. In de tuin lang zitten lezen in de zon en daarna naar de bank verplaatst.
Vrijdag
Nikki weer haar eigen wekker gezet, dat is fijn. Evengoed veel te vroeg wakker, maar blijven liggen is heerlijk. Werken van 8:30 tot 15:30 met een lekker broodje eiersalade van Baltus, en leuke uitzoek klusjes. Thuis meteen Linda gebeld en die gaf aan dat de morfine verhoogd was en dat hij nu nog meer tussen slaap en waak zat. En eigenwijs weer twee keer zelf naar de wc gegaan. Daarna meteen met Remco naar de hospice gereden. Hij zat tussen twee werelden in. Af en toe was er contact, maar wel kort. Hij zei wel: hey Kim. Toen we aankwamen zat hij met zijn morfine pomp in zijn hand, die had hij uit het tasje gehaald. Ik vroeg wat hij aan het doen was en hij gaf aan dat hij wilde bellen. Later zei hij dat hij met de auto weg ging. Ik zei al: o ja lekker een stukje rijden. Toen keek hij nog wel ff naar me van: je neemt me in de maling. Wat ik ook deed uiteraard. Ook uitgebreid met de zuster gesproken en dat was zeer fijn. Ze gaf aan dat hij comfortabel was en geen pijn had.
19:15 belde de hospice dat ze hem gaan noteren als in zijn levensfase, dan observeren ze hem anders en verwachten ze dat hij binnen vier dagen is overleden. Meteen Linda gebeld om te updaten.
Jij als Bron: Ik stuur je kracht en wijsheid toe tijdens moeilijke tijden. Ik wens je het beste en dat je verlichting mag ervaren. Weet dat je niet alleen bent. Je komt hier doorheen.
Zaterdag
Jammer genoeg weer 6:15 wakker, maar wel weer in slaap gevallen en toen ik wakker werd lekker gaan lezen. Ontbijten met geroosterde broodjes met jam, had ik trek in. Remco ging en klein stukje hardlopen en ik ging lekker in de tuin verder met lezen. Remco zijn haar opgeschoren en door naar de hospice. Op de heenweg werd ik al gebeld en ik gaf aan dat ik er bijna was. Hij had net slaapmedicatie gehad omdat hij oncomfortabel was. Vervolgens had hij in bed het geplast. De zuster vertelde dat ze hem die ochtend nog in de badkamer hadden aangetroffen, met zijn rijdende tafeltje en al, maar hij kon zelf niet meer terug komen en was alweer in slaap gevallen. Joe was zichtbaar niet meer bij bewustzijn en had hele lange ademstops. Ff in de tuin zitten huilen en de rest van de tijd bij hem gezeten. Handje vast gehouden en zachtjes tegen hem gepraat. Later kwamen Roy en Linda, even samen gezeten. Toen gingen wij op pad om wat te eten. Na twee mislukte pogingen bij de Subway beland. Daarna weer terug naar de hospice en gingen Roy en Linda weer weg, om later terug te komen. Wij gingen na 6 uur weg, om 17:20. Zeer vermoeid.
Nikki had haar derde gaatje laten schieten en ging bij Livia eten. Nina was niet gaan hardlopen en was de hele dag met Bo en ook op het Strandbad. Thuis met z’n drieën en snelle maaltijd (pizza en pasta), Nina begeleid met haar feest outfit, want ze ging naar een Tropical Party. Remco ging alweer naar de hospice om Roy en Linda aan te wisselen. Ik snel douchen en mijn spullen pakken om te overnachten in de hospice. Daar aangekomen werd hij net verschoond en even in de huiskamer geesten. Daarna bij hem gaan zitten en begon hij naar adem te happen. Dat herkende ik nog van mijn vader. Ik heb de hele tijd zijn hand vastgehouden. 20:00 hapte hij naar adem en zat er een hele lange tijd tussen, maar om 20:10 was toch echt zijn laatste ademteug. De zuster kwam langs en ging de huisartsenpost bellen. Eerst Linda gebeld en daarna meteen zijn zus. Vervolgens de uitvaartdienst gebeld. Die waren alleen in Uitgeest bezig, dus het ging wel even duren. De huisarts was er snel bij. Wij rustig aan alle spulletjes inpakken en zijn kleding klaargelegd. Na 1,5 uur was de uitvaartdienst er en werd hij op de brancard gelegd (geen must, want als ze die eerst moesten ophalen, dan had het nog veel langer geduurd) met zijn mooie deken over hem heen. De hospice mensen deden nog een kleine toespraak en ik mocht de kaars doven die ze jagen aangestoken op het moment dat hij was overleden. Ik vond dat ze dit echt mooi gedaan hadden. Roy, Linda en ik naar Joe z’n huis gereden en daar de huiskamer verbouwd zodat de kist uit de zon kon staan. De uitvaartdienst nam Joe mee om hem aan te kleden en te scheren en kwamen hem 2 uur later in zijn kist thuis brengen. De kist kon de draai in de gang alleen niet maken, dus moest hij via de tuin naar binnen gebracht worden. Nog even daar gebleven en uiteindelijk om 1:15 thuis.
Zondag
6:15 wakker door die oude schreeuw kat waarna ik niet meer kon slapen. Zeer kort nachtje dus. Verder gegaan met appjes en berichtjes sturen naar mensen om ze te updaten. In de tuin in het zonnetje m’n cornflakes gegeten. Om 10:00 snel kijken bij de Palingrun en de kopgroep nog even aangemoedigd. 10:30 afspraak bij Joe thuis met de uitvaartdienst. Veel gepraat, veel denkwerk en ook veel geregeld. Thuis lunchen met de dametjes en door met foto’s verzamelen. Daarna even een uurtje op bed en heerlijk geslapen. Toen moesten we alweer weg om te uiteten bij Van der Valk in Hoorn voor m’n schoonmoeder haar 70ste verjaardag. Gezellig en lekker. Half 10 thuis en nog even een portret foto uitzoeken voor op de kaart en een foto van hun samen voor aan de binnenkant. Alleen een portretfoto was nog niet zo gemakkelijk, want het waren veel selfies van onderen of hij stond met een bril, zonnebril of pet op. Een paar naar Linda gestuurd en we maken helemaal op één lijn, want we hadden dezelfde foto’s in gedachten. De goede kwaliteit opgezocht, want whatsapp verkleind altijd als, en daarna doorgestuurd naar de uitvaartbegeleider. 22:45 lag ik eindelijk op bed, met knallende hoofdpijn.
