Familie Kes

Lekker geslapen, al was het evengoed veel te kort. De dames naar school begeleidt en ff voor Joe wat dingen noteren. Om 10:45 naar Joe z’n huis, want russen 11:00-14:00 werd het ziekenhuisbed opgehaald. Toen ik aankwam zag ik dat de hele stoep open lag, maar gelukkig gingen ze een loopplank neerleggen voor als het bed opgehaald werd. Mike was net wakker en afscheid genomen. Toen ik hem ging uitzwaaien viel de voordeur dicht. Oeps. Mike had zijn sleutel al ingeleverd en mijne lag ook binnen. Eerst dacht ik nog: geen probleem, er zit er eentje in het sleutelkluisje, maar die zat er niet in, dus moest ik over de poort klimmen. Best hoog, maar gelukt. Alleen er zit een hele afdak aan de schutting, dus ik moest over het dakje klimmen en bij het er af springen hoorde ik van alles kraken en breken, maar ik was weer binnen. Medipoint kwam al snel en nam alle spullen mee. Ik ging door de bovenste keukenkastjes en gooide alles in een vuilniszak dat over datum was. Er zaten gewoon dingen van 2018 tussen! Echt Joe. Ook nog een kast opgeruimd en de map met papieren gevonden die ik zocht. Na twee uur weer naar huis, eerst de vuilniszakken weggegooid en toen gaan lunchen met m’n overnight oats.

Voorbeeld kaartje ontvangen maar ik had nog een kleine aanpassing voor de achtergrond van Joe z’n portretfoto. Ondertussen door de adressenlijst van mijn moeders rouwkaarten gegaan en alle adressen op etiketten geschreven. Ik dacht eigenwijs dat het er weinig zouden zijn, dus dat een Excel niet nodig was, maar uiteindelijk toch nog 40 adressen zitten schrijven. Akkoord gegeven voor de proefdruk en ze ging hem snel naar de drukker sturen. Ik moest alleen doorgeven hoeveel kaarten, maar daar hadden we helemaal nog niet over nagedacht. 40 in Nederland, dus dacht doe dan maar 40 extra voor nog wat mensen in Nederland en dan de rest aan familie en vrienden in Engeland. De digitale rouwkaart meteen naar iedereen doorgestuurd via Whatsapp en Facebook Messenger. Ook een post gemaakt op Joe z’n Facebook profiel met foto’s van de rouwkaart, zodat mensen die ik niet persoonlijk benaderd had, het ook wisten.

16:00 uur weer naar Joe z’n huis en afgesproken met de uitvaartleider. Ondertussen belde Jacqueline en vertelde dat ze niet konden komen omdat m’n oom een nieuwe knie kreeg en als ze dat uitstelden, dan moest hij weer een half jaar wachten. Bij Joe thuis samen alle kaarten in de enveloppen gedaan en de etiketten erop geplakt. Zij nam ze mee om snel af te geven, zodat ze de volgende dag geleverd konden worden. Erik de huisarts belde en gaf aan dat hij nooit verwacht had dat toen hij afgelopen donderdag bij Joe was, dat hij twee dagen later overleden zou zijn. Super lief dat hij belde. Bij Indra langsgegaan om de rouwkaart af te geven en even samen in de serre gezeten om te kletsen. Na het eten belde mijn ome Koos en Ramona ook nog eventjes. Foto’s uitzoeken voor de uitvaart. Veel keuze gelukkig. Ik dacht eerst ik wacht met alles opzeggen tot ik toegang heb tot de nabestaande desk van de uitvaartbegeleider, maar ik had alvast wat via de IPhone instellingen, online en per email opgezegd. Dan loopt dat gewoon alvast. Sommige hebben natuurlijk een overlijdensakte nodig, maar die had ik nog niet, maar dan hoor ik dat vanzelf. Toen nog even iets te lang gelezen om mezelf rustig te krijgen, maar dat was wel lekker.

Jij als bron: Herinneringen houden de liefde die je deelde in leven.

Weer iets te vroeg wakker maar ik raak er aan gewend. Met de kindjes mee bewogen en zelf heel even in het ochtend zonnetje in de tuin zitten lezen. Om 10:00 uur bij Joe weer opruimen. Nu ook de koelkast helemaal leeggehaald en verder gegaan met de keukenkastjes. Toen kwam de uitvaartbegeleider langs met een extra koelinstallatie omdat Joe veel te warm was, namelijk 23 graden. In huis was het 28 graden. Later was hij nog maar 4,6 graden, dus dat werkte goed. Alleen ligt hij nu onder een glasplaat, maar het is niet anders. Tijdje staan kletsen met de uitvaart dames en daarna het glas, medicijnen en lege flessen etc weggebracht. Toen hadden we allebei scheurbuik want het was ook al laat en ik had lekker verse gevulde pasta.

Na de lunch liedjes uitzoeken. Uitvaarten en muziek vind ik altijd wel een dingetje. Ik hoef maar een klank te horen en ik begin al te janken. Joe had een liedje uitgezocht, namelijk Crazy Train van Ozzy Osbourne. Eerst dachten dat het te heftig was, maar toen ik hem beluisterde vond ik het eigenlijk wel mooi voor op de uitvaart. Waarom niet, hij hield ervan. Vijf liedjes uitgezocht, dus dat gaat helemaal goed komen. Toen was ik weer terug naar Joe z’n huis gegaan en weer een tijdje zitten rommelen en met de elektrische fiets teruggegaan en omgefietst omdat ik nog een kaart op de post moest doen. Thuis heel lang in de tuin zitten lezen, ik was zelfs een beetje verbrand. De bloemist kwam helemaal achterom, omdat we de bel niet hoorden. Hij had een mooi bloemstuk meegebracht. Vroeg eten maken, weer ff een nieuw receptje uitgeprobeerd. Daarna de dametjes naar de twee maneges gebracht en zelf boodschappen gaan doen. Mega veel! Roy, Linda, Rody en de hondjes gingen ondertussen naar Joe en waren ook in de tuin in de slag gegaan, want er zaten overal vliegen maar ik kon maar niet ontdekken waar het vandaan kwam, maar er bleek nog ergens een vuilnisbak met inhoud te staan.

Nina kwam al ver voor de wekker bij me liggen, omdat ze buikpijn had. Waarschijnlijk gewoon omdat ze honger had, maar aangezien er bij haar ook de nodige emoties door dat lichaampje gaan, had ik gevraagd of ze liever thuis wilde blijven, en dat wilde ze uiteraard. De buurvrouw kwam ook nog even langs om me een knuffel te geven en een tijdje gekletst.

Indra en ik samen hardlopen. Ik dacht een rondje van 12 km te doen, omdat we veel te weinig rennen, alleen het was veel te warm en we zijn na 10km gestopt en de laatste 2km lekker gaan wandelen. Zo dat was ff lekker.

Meteen aan de slag met de foto’s. Ik moest een schifting maken van 600 foto’s naar 100 foto’s, dus was was veel uitzoekwerk. Uiteindelijk tot 130 foto’s kunnen reduceren, maar verder kwam ik echt niet. Via WeTransfer doorgestuurd naar Sereen en ook meteen alleen muziek linkjes.

Na de lunch met Nina naar de bloemist om een bloemstuk voor Joe te kopen. Ik ben zelf niet van die rouwstukjes, dus ik had een bos bloemen gekocht die neergelegd kan worden.

10:50 Joe z’n familie opgehaald bij het Damhotel en daarna samen doorgereden naar Joe z’n huis. De uitvaartbegeleider gaf aan dat hij koud genoeg was, dus de koeling ging nog steeds goed. Wij alle ramen en deuren open gedaan, want het was in huis 29,5 graden. Zo verschrikkelijk warm. Even gezellig gezeten en ze toen weer teruggebracht naar het hotel.

Samen even naar Purmerend pakketjes weggebracht en boodschappen gedaan, want z’n familie bleef bij ons eten. Uitvaargeleider belde nog met allerlei vragen, toen ik in de supermarkt stond, waar ik echt even geen antwoord op wist. Even in de auto over na zitten denken en daarna Roy maar even gebeld over wat hun vonden. Zo kwamen we er toch uit, met onze eigen invullen i.p.v. de voorgestelde ideeën.

Thuis alvast de tafel klaar gemaakt en al het eten klaargezet. Buurman Thijs kwam nog even langs en een tijdje staan kletsen. Om even voor vijven ging Remco Joe z’n familie ophalen en daarna rustig het huis laten zien en gaan eten. Na het eten moesten we meteen door naar Joe z’n huis en alles klaargezet voor de condoleance. De kindjes natuurlijk alle koekjes uitstallen. Sommige mensen waren veel te vroeg, maar de rest kwam allemaal mooi geleidelijk. Lekker gekletst, het was super fijn.

Jij als bron: Hou niet vast aan dingen waarvan je voelt dat ze je ontglippen. Beweeg mee en zie wat er dan ontstaat. De weerstand tegen de verandering is zwaarder dan de verandering zelf.

Deze nacht was echt raar. Mega lang liggen draaien, ook van de warmte natuurlijk. Ook omdat Monster regelmatig stond te brullen. En ik voelde tot twee keer toe iets in me porren, maar er was helemaal niemand. Raar. In de ochtend meteen m’n speech afgemaakt. Nou ja, alleen wat grammatica en de heftige woorden afgezwakt, want eigenlijk was het precies zoals ik me voelde. Gewoon een eerlijk verhaal. Uitvaartbegeleider nog even een appje gestuurd dat ik toch meer stoelen vrij wilde houden, omdat ik niet wilde dat de zes vrienden die gingen tillen, na het tillen ergens achteraan moesten aansluiten. Die wilde ik dan toch ook dichtbij houden.

12:40 naar Joe z’n huis. De deur stond al open, want Roy, Linda, Kimberley en Rody waren er al. Al gauw kwamen er veel mensen en de uitvaartbegeleiders. Sieraden af, kist dicht. Pff ik ben even buiten gaan staan. Sterke mannen de kist, via de achtertuin, naar buiten getild. Wij allemaal achter de rouwauto aanlopen. Zelfde auto als bij mijn vader en moeder. Bij mijn ouders hun uitvaart was ik een soort robot. Ik was dit keer veel meer aanwezig, waardoor ik de hele tijd aan het huilen was. Bij de kerk aangekomen, stonden daar al een heleboel mensen. Zijn vrienden tilden hem naar binnen, wij ook alvast allemaal naar binnen, terwijl AC/DC speelde. Dat was zijn ringtone, dus dat vond ik wel een mooie binnenkomer. De dienst was in het Engels, net als de rouwkaart. Eerst een tekst van Suus, met daarna het nummer van Disturbed. Daarna kwam Linda, met Adele, want dat luisterde hij vaak met Kimberley. Daarna was ik aan de beurt. Ik had mega hartkloppingen en stond te trillen als een rietje. Niet van angst om daar te staan, maar gewoon van alle emoties. Na mij kwam een liedje van Bon Jovi, omdat we samen naar een concert van hem waren geweest. Na mij kwam Barry, een hele goede vriend, die super goed kon speechen. Daarna lekker Ozzy Osbourne met Crazy train. En als laatste zei George een paar woorden van Marina, de zus van Joe. De tijd vloog voorbij. Onder elk liedje was uiteraard een fotocollage te zien. Na de dienst ging iedereen buiten staan en was er een erehaag, waar Joe doorheen reed, toen hij naar het crematorium ging. Nog een tijdje staan kletsen en toen naar het Thomas café. Daar lange tijd gezeten met een groep. Uur of zeven was ik thuis met patat voor de dames, want Nikki moest turnen. Nina ging bij Sara logeren, en Nikki kroop lekker bij mij in bed.

Jij als bron: Op een dag doet het niet meer zo’n pijn en vind je een nieuwe balans. Je ontdekt een kracht in jezelf doordat je eruit bent gekomen en dan is alles op z’n plek gevallen. Het wordt echt beter.

Rare nacht, zo moe. Toch er maar uit, ontbijten, paracetamol, beetje lezen. Nikki wilde per se een film met mij kijken, die ze de avond ervoor ook al gekeken had. Dus samen op Netflix K-pop demon hunters gekeken. Nu snap waar de tekeningen in haar kamer van afgeleid zijn.

Ik had me niet echt in gelezen in wat we gingen doen, dus toen Mimmie maar een berichtje gestuurd of ik iets moest meenemen. Ik las dat er een presentatie was, dus een schriftje meegenomen. Lunch met een banaan en een paracetamol

12:00 kwam Mimmie me ophalen. Samen naar Stompetoren gereden, naar de boerderij van theehuis mevrouw Cha. We waren met een best grote groep, zo’n 25 mensen. We kregen een honing thee in een wijnglas. Zag eruit als een rose. Daarna was een presentatie, interessant, alles opgeschreven. Vervolgt door het proeven van zeven verschillende honing soorten. Wij moesten kijken, ruiken, proeven. Daarna kregen we te horen wat voor soort het was. De laatste was echt zo goor, daar hadden we wel een half uur een nasmaak van, alsof er shag in m’n keel zat, maar het was cactus. We mochten ook verse vlierbloesem siroop proeven, echt lekker. Ik kocht een klein potje honing en honing lippenbalsem. Samen in de tuin, onder de parasol, gaan zitten. We bestelden een aardbeien taartje met bijpassende thee, uiteraard in wijnglas. Ik hou helemaal niet van aardbeien thee, maar dit was echt gruwelijk lekker. Vooral in combinatie met de taart.

Thuis lekker in de tuin gaan liggen met m’n boek. Was alleen bloedheet. Was te moe om te koken, dus broodjes kip shoarma besteld. Beetje hangen en Nikki overhoren voor geschiedenis en biologie. Nina was buiten met Sara en kwam pas later thuis. 22:00 lag ik eindelijk gestrekt.

Als een blok geslapen, met oordopjes in. Niet mega lang, maar lang genoeg. Ochtend een beetje thuis rommelen. Later naar het Havenhof, op zoek naar kado voor m’n schoonvader. Dat werden Volendammer biertjes en een blik stroopwafels met het meisje met de parel. Toen nog ff naar de kringloop. Nikki wilde niet mee naar binnen, maar ging uiteindelijk toch, en ze kwam uiteindelijk met allemaal korte broekjes en shirtjes naar buiten. Toen was er spoed, want Nina moest zich omkleden, lunchen en ik moest haar haar invlechten. Ze ging zelf alvast naar de turn wedstrijd, wij kwamen iets later. Daarna door naar de verjaardag van mijn schoonvader, 73 jaar alweer. Even gezellig gekletst en gebunkerd. Thuis eten maken en met Nina naar Joe z’n huis. Nina had kledinghangers nodig, wij hebben die niet, dus een aantal uit Joe z’n kledingkast gehaald. Ook meteen een kijkje in de kluis genomen, want die code had ik van Joe gehad. Er lagen wat papieren in en onderaan lag een brief: to Kim. Janken moest ik. Niet verwacht. Super lieve brief zat er in. Toen de gft bak buiten gezet, de koelkast leeggehaald, Ziggo kastje etc zoeken en de meubels weer op zijn plek gezet. Roy en Linda kwamen ook nog even langs, dus even gekletst. Thuis Nikki overhoren voor economie en geschiedenis. Zo leer ik ook nog eens wat.