Familie Kes

6;00 stond manlief op, 7;00 stond Nikki op een mijn wekker ging om 8;00, met wat natuurlijk al twintig met wakker geworden. Werken. Daarna ff in boek van praktijk ondersteuner bezig. Daarna naar haar toe. Samen hardlopen.

Eten in de oven en ff chillen. Douchen en nog even lezen. Naar mijn collega om te testen van 19:30-22:30. Kan om stipt 23:00 in bed.

Zeer slecht geslapen. Onrustig. Heel veel wakker. Toen ik uit bed ging was ik dan ook licht geïrriteerd, wat al snel uitmondde in een hysterische boel. Veel gehuild en dus ook een uurtje later begonnen met werken. Valeriaan pilletje erin en toen moest ik wel weer even serieus wat doen. Doordat ik later was begonnen en er nog wel wat werk verzet moest worden voor de livegang, wat langer gebleven en dat werd nog langer omdat er ook nog iets op mijn laptop gedaan moest worden. Uiteindelijk 15:00 uur naar huis, van afstand nog even wat gedaan, gauw een broodje gegeten om om 15:30 lag ik op bed. Niet slapen natuurlijk, maar wel lekker gelegen tot ik er om 17:30 weer vanaf ging. De kindjes moesten vroeg eten ivm paardrijden. Even chillen op de bank met een woordzoeker. Dat was nog best moeilijk, om echt te concentreren. Van 19:30-22:00 gewerkt.

Instagram post

Gisteren was ik bij mijn praktijk ondersteuner. Dat was vier weken geleden, wat iets te lang was, aangezien ik in die tijd een halve zenuwinzinking had. Maar ja, ik dacht dat ik dat wel kon.<br>Ik vind haar echt goed. Ze is ook lekker spiriwiri, net als ik. Dus de ene keer doen we een familieopstelling en de andere keer een mediatie. Past nu perfect in mijn straatje, want je moet mij nu geen nadenk opdrachten geven. Daar ben ik niet toe in staat.

Dit keer kwam ze met twee bevindingen waar ik eigenlijk niet zo blij mee was.

Dubbele overgang: Toen ik mijn klachten ging bespreken, kwam ze met de bevinding dat ik in een dubbele overgang zit. De rouw/wees worden is al een overgang op zich is, en sinds een paar weken heb ik ‘s nachts last van opvliegers. Dus mijn emoties gaan van hak op de tak, en dat wordt nu extra versterkt door de pre-menopauze. Fijne conclusie, daar zat ik net op te wachten.

Uitgestelde rouw: Toen kwam ze tot de conclusie dat ik eigenlijk nog volledig in de regelmodus zit, aangezien ik nog steeds zoveel dingen aan het regelen ben, dingen ‘moet’ doen, ipv dat ik in de rouw zelf zit. Waarschijnlijk kom ik in de fase uitgestelde rouw zodra ik helemaal klaar ben met alle administratieve afhandelingen, zoals het huis van mijn moeder verkopen en de bankrekeningen van mijn stiefvader definitief opzeggen. Dus OMG wat staat me te wachten als straks alles afgehandeld is. Ik wil er niet aan denken.

Ze omschreef mijn staat van zijn alsof ik een deksel probeer dicht te houden, terwijl er van alles uit wil. En dat dagelijkse gevecht herken ik wel. Meestal lukt het net aan om die deksel dicht te houden, maar steeds vaker lukt dat niet meer. Waardoor ik op mijn werk zit te huilen, thuis woede uitbarstingen heb en over het algemeen zeer prikkelbaar ben.

Mijn lichaam trilt non-stop van de spanning en ik heb geen idee hoe ik dat eruit krijg. Lichaamsgerichte therapie zeggen ze dan. Yin yoga is me nog niet goed bevallen. Na een reiki behandeling ben ik 1,5 week een puinhoop geweest. Dus zoiets durf ik nu niet echt meer.

Mijn hoofd is een flipperkast, waardoor het ’s avonds meestal wel zo’n 2 a 3 uur duurt voordat ik überhaupt in slaap kan vallen, daarom ga ik meestal ook rond 20:00-21:00 uur op bed. Soms ben ik zo uitgeput dat ik van 20:00 tot 7:00 slaap. Maar meestal wordt het middernacht, met uitschieters van plafonddienst tot een uur of 4:00. Slapen is meestal ook erg onrustig, veel wakker, teveel gedachten waar ik geen controle over heb.

Alle adviezen zijn hetzelfde: neem de tijd, doe het rustig aan. Ik doe al bijna niks. Ik werk maar 4 uurtjes (stressvrij). Ik doe bijna niet hardlopen, alleen zeer rustig aan. Thuis doe ik ook niks, behalve de katten eten geven. In de avond zit ik in de bank en krijg ik van Rem een dekentje, kopje thee en stukjes fruit. Ik voel me soms net een prinsesje. Maar het lijkt niet genoeg, want het helpt allemaal niets. Het lijkt juist steeds erger te worden.

Ik huil veel. Maar niet om de mensen die ik verloren heb. Ik huil uit pure frustratie. Om hoe ik me voel. Om hoe ik het soms niet meer zie zitten. Om de lange weg die ik nog te gaan heb.

Vandaag is weer zo’n ochtend. Huilen en nergens toe in staat. Een pure worsteling met mezelf. Dan maar weer een uurtje later beginnen…

Weer onrustig nachtje, omdat het gewoon erg lastig is om in slaap te komen. Tijdens het ontbijt de dametjes ingeschreven voor ponykamp, volgend jaar zomervakantie. Paar valeriaan pillen op, maar de dag vrij rustig doorgekomen.

In de middag eerst naar de tandarts en daarna even samen naar mijn moeder haar huis in de ramen te lappen en kijken of de tuin er nog goed bij lag. Uiteindelijk een hele klus middag geworden, want we hadden de hele schuur leeggehaald van alle planken en rekken. Ook van alles wat nog buiten ging verwijderd, zoals tuinslangen (en daar hingen er best veel van), plantenbakken, rekken die vast geschroefd waren. Vervolgens heb ik de schuur en tuin stof gezogen. Haha. Op z’n Volendams. Daarna moest alles natuurlijk afgevoerd worden, dus twee volle auto’s naar ons huis. Laat eten, dametjes geïrriteerd. Mexicaans gegeten. Vinden ze altijd lekker en is ook snel klaar.

En toen stond mijn moeder haar huis op Funda! Gekke gewaarwording. Zie: Waardmeerhof 3 Edam.

Ochtendje werken. No stress, no pills. Quiche voor lunch. Beetje rommelen op mn laptop en weer naar tandarts. Geen gaatjes maar erosie holletjes die gevuld moesten worden en meteen mijn voortand weer een beetje recht gemaakt, daar was een stukje vanaf.

Vroeg avondeten, want wij vinden samen naar de atletiekbaan. Beetje rustig aan rondjes rennen en kletsen. Toen ik thuis kwam meteen Nina overhoren voor Engels en daarna een uurtje yin yoga. En als afsluiting hadden de dames pannenkoeken gebakken, dus nog een toetje en gauw op bed.

Weer vroeg beginnen, helaas. HubSpot dingen uiteraard. Gezamenlijke lunch met lekkere broodjes. Dat is dan wel weer een voordeel van op vrijdag blijven lunchen. Precies de goede dag. Makelaar kwam langs om de sleutel op te halen en het te koop bord op te hangen met

Lekker om 14:30 naar huis gegaan. Verkleumd en moe, dus lekker even op bed chillen met Flügel naast me. Rustig aan eten maken. Nikki naar turnen, Nina bij Sara logeren, wij film kijken: F1 the movie.

4:00 uur schrok ik wakker omdat ik in mijn droom bijna een auto ongeluk had. Gelukkig weer lekker in slaap gevallen en pas een uur of 9 eruit. Manlief ging surfen en ik lekker op mijn laptop. Na de lunch stiekem met de dametjes op pad. Lekker een gebakje en wat te drinken. Ik moet echt vaker dat soort kleine momentjes met de dametjes doen. Daarna even naar de speeltuin geweest. Dametjes op pad dn ik weer lekker achter m’n laptop. Genoeg te schrijven.

Toen werd het noodweer en Nikki met de auto naar haar werk gebracht en weer opgehaald. Boerenkool en zuurkool (had ik al dagen trek in) gemaakt met een ambachtelijke rookworst (Nikki uitgezocht), maar die vonden ze toch niet zo lekker. Nina nog een kwarktaart gemaakt. Haar favoriete hobby.

8:00 uur ging de wekker want we moesten stipt om die tijd ontbijten. Er drie broodjes ingepropt terwijl ik niet echt honger had, maar ik wist dat ik later wel honger zou krijgen, dus het was nodig. 9:25 zaten we in de auto naar Landsmeer. Alleen omrijden via Zaandam, omdat de N247 tussen Volendam en Monnickendam gesloten was. Ik had per ongeluk genavigeerd op de sporthal ipv op de parkeerplaats, waardoor we in een woonwijn terecht kwamen. We stonden naast een klein bruggetje geparkeerd die rechtstreeks naar de sporthal ging. Echt top! Eerst even startnummers opgehaald en inlopen. Het werd alleen al snel noodweer, waardoor zelfs de start 10 minuten uitgesteld was. Het rennen ging de eerste 7 kilometer eigenlijk wel gewoon aardig. Ik ging gewoon niet wedstrijd hard, maar op mijn gemak. Mijn hartslag was ook niet echt hoog. Maar de laatste 3 kilometer was mijn conditie op en was er ineens veel wind, terwijl ik solo liep. Niet ff een groepje waar ik achter kon schuilen helaas. Dus maar gewoon op eigen kracht gerend, en blijkbaar zonder verval. Toch nog een aardige eindtijd. Zéér tevreden. Daarna was ik wel kapot en even onaanspreekbaar. Omdat het de 50ste editie was kregen we nog hardloopsokken.

Thuis Franse frietjes en snacks gebakken. Bo bleef ook eten. En meteen de formule 1 aangezet en gedeeltelijk gekeken. Moest ook nog gedoucht worden, want manlief z’n broer met gezin kwamen langs, omdat ze volgende week niet op de verjaardag konden komen. Dus verder met taart. Lekker smikkelen vandaag. Later kwamen ook nog mijn schoonouders. Mijn schoonmoeder kwam net terug vanuit Turkije en kwam meteen leuke cadeautjes brengen. Tasjes voor de dametjes.

Bo en mijn schoonouders bleven ook eten, dus ff snel pasta gemaakt. Later de dametjes nog even overhoren voor toetsen en niet te laat op bed. Helaas wel tot na twaalven wakker gelegen.