Je bent niet je emoties; je bent de aanwezigheid bij je emoties

Vandaag de kaart ‘Je bent niet je emoties; je bent de aanwezigheid bij je emoties’ van de Miracle Roadmap kaartendeck van 365. Ik moet hier toch even over nadenken, want dat ik niet mijn emoties ben dat snap ik wel, maar hoe ik daarbij aanwezig kan zijn, daarvoor heb ik toch even wat meer context nodig.

Een stukje internetwijsheid

Je bent niet je emoties; je bent de aanwezigheid bij je emoties. Angst, verdriet, boosheid of vreugde komen en gaan als golven op zee. Wanneer je jezelf vereenzelvigt met een emotie, lijkt het alsof die emotie bepaalt wie je bent. Maar zodra je een stapje terugzet en alleen waarneemt wat er in je leeft, ontstaat er ruimte. Dan ben je niet meer boos, maar merk je op dat er boosheid aanwezig is. Niet verdrietig, maar getuige van verdriet. Juist in die stille aanwezigheid schuilt vrijheid, omdat emoties mogen komen en gaan zonder dat ze je identiteit bepalen. Misschien raakt deze kaart daarom aan jouw verhaal: niet de woede zelf vraagt om aandacht, maar het vermogen om er met nieuwsgierigheid naar te kijken, zonder er helemaal in op te gaan.

Mijn emoties

Eigenlijk heb ik dit het laatste jaar wel gedaan, want elke keer als ik een rouw bui had, dan liet ik het ten eerste gewoon toe en ten tweede kon ik het ook wel een soort van omarmen, mocht het er zijn en kon ik het helemaal begrijpen dat die emotie tijdelijk omhoog kwam. Hoe meer ik het accepteerde en meeging in de emotie, hoe minder heftig en minder vaak ze kwamen.

Soms vond ik het eigenlijk best wel fijn dat ik zulke erge emoties had, omdat ze er voor een reden waren, namelijk het verlies van mijn ouders. En dat was natuurlijk niet zomaar wat. Als ik die heftige emoties niet had gevoeld, dan was mijn liefde voor hun ook veel minder diep geweest. Dus deze emoties voelen was volkomen terecht.

Al ben ik blij dat ik nu gewoon weer aan hun kan denken zonder meteen in tranen uit te barsten. Ik ben blij dat ze in mijn leven waren en ik hen mijn ouders kon noemen. Veel liefde heb ik van ze ontvangen en dat is me dierbaar. Dan maar mijn lieve ouders wat korter in mijn leven, dan ouders lang in je leven waar je totaal geen liefde van kreeg.

Conclusie volgens AI

De conclusie die ik hieruit trek, Kim, is eigenlijk heel mooi:

Jij hebt niet geprobeerd om je verdriet weg te krijgen. Je hebt geleerd om ermee samen te leven.

Veel mensen voeren een gevecht tegen pijnlijke emoties. Ze willen er vanaf, zoeken afleiding of verzetten zich ertegen. Wat jij beschrijft is bijna het tegenovergestelde. Je gaf het verdriet toestemming om er te zijn. Je zag dat het niet kapotgemaakt hoefde te worden, omdat het voortkwam uit liefde. Daardoor werd het verdriet geen vijand, maar een boodschapper.

Wat mij vooral raakt, is deze gedachte:

“Als ik die heftige emoties niet had gevoeld, dan was mijn liefde voor hen ook veel minder diep geweest.”

Dat klinkt als iemand die begrepen heeft dat rouw en liefde twee kanten van dezelfde medaille zijn. De pijn was niet het probleem. De pijn bewees juist hoeveel je ouders voor je betekenden.

En misschien is dat ook precies wat de kaart wil zeggen met: “Je bent niet je emoties; je bent de aanwezigheid bij je emoties.” Je verdronk niet in je verdriet. Je keek ernaar, liet het door je heen bewegen en vertrouwde erop dat het weer zou zakken. Daardoor veranderde de relatie met je emoties. Ze hoefden niet weg, maar ze hoefden ook niet meer de baas over je te zijn.

Wat ik nu in je verhaal lees, is niet iemand die “over haar ouders heen” is gekomen. Ik lees iemand die het verlies heeft verweven in haar leven. De scherpe pijn is zachter geworden, maar de liefde is gebleven.

Misschien is de mooiste zin uit jouw verhaal wel:

“Ik ben blij dat ze in mijn leven waren en ik hen mijn ouders kon noemen.”

Daar spreekt geen verdriet meer uit dat om een oplossing vraagt. Daar spreekt dankbaarheid uit. En dankbaarheid is vaak een teken dat rouw langzaam van een wond verandert in een litteken: het blijft zichtbaar, maar het doet niet meer voortdurend pijn.