Hierbij de rouw therapeut deel 2 met rouw vragen die horen bij fase 1: Intake & Verkenning.
Doel: Begrijpen wie je bent, wat je hebt meegemaakt en wat je nodig hebt.
Nu ik kort na elkaar mijn vader, moeder én stiefvader heb verloren, heb ik veel onverwerkt verdriet en speel ik mijn eigen rouw therapeut, aan de hand van vragen die een rouw therapeut zou kunnen stellen, neem ik je mee in mijn beleving van rouw—niet als expert, maar als ervaringsdeskundige. Hierbij dus de rouw therapeut deel 2 met rouw vragen.
Rouw vragen
Verkennen van gevoelens en verwarring
- Welke gevoelens zijn er, ook als je ze nog niet goed kunt benoemen?
Er zijn verschillende gevoelens. Ze komen en gaan. Soms heb ik een gevoel van: Wie ben ik zonder mijn ouders? Soms heb ik het gevoel alsof mijn basis weg is. Op wie kan ik nog terugvallen, nu zij er niet meer zijn? Het voelt gewoon als leegte, er mist iets. Hoe moet ik dat ooit gaan vullen? - Hoe merk je dat je iets voelt, ook als je het niet meteen begrijpt?
Een leegte, al vind ik die moeilijk te omschrijven. Het is gewoon een gevoel. Ik heb zoveel mooie dingen om mij heen, zoveel om gelukkig door te zijn, en dat ben ik ook wel, maar toch is er ook een soort leegte. Soms alsof er iets op mijn borst drukt. Dikke verdriet die me niet loslaat. Ik heb toch gehuild? Heb ik niet genoeg gehuild? Zit er nog veel meer verborgen dat er uit wilt? En er zijn zeker momenten dat het eruit wilt. Maar voor de rest is het een soort continu down gevoel. - Zijn er momenten dat je verrast wordt door een emotie?
Laatst was ik bij de huisarts om over mijn misselijkheid te praten. En toen kwam ‘het verhaal’ ter sprake en toen kwamen de tranen automatisch. Dus soms komt het gewoon.
Laatst fietste ik naar m’n werk en kwamen de tranen. Ik moest eigenlijk heel hard huilen, maar heb ik maar even zachtjes gedaan om er toch wat uit te laten. Er was niet uit duidelijke reden voor mij verdriet. Nou ja, die is er natuurlijk wel, maar niet specifiek voor dat moment. Het komt wanneer het komt.
Ruimte geven aan wat er nog speelt
- Zijn er dingen die je moeilijk vindt om toe te geven — aan jezelf of anderen?
Ik zou het werkelijk niet weten. Ook zou ik niet weten waarom ik dat niet zou willen toegeven aan mezelf of anderen, want er is totaal niets om me voor te schamen of andere gekke dingen. Ik geef openlijk aan mezelf toe dat ik verdriet heb en dit meer zou moeten toelaten, dus kom maar op met die tranen! - Wat hou je misschien nog vast, waarvan je niet weet hoe je het kunt loslaten?
Nou, ik hou ieder geval niet vast aan materiële zaken, want bijna alles is weg. Ik heb alleen papieren en foto’s bewaard. Voor de rest zitten de herinneringen in mijn hoofd, dus ik hoef niks te bewaren om hun letterlijk vast te houden. voor de rest ben ik ook niet bezig om hun spiritueel of op één of andere manier hun hier te houden of te bereiken. Het is zoals het is en daar kan ik niks aan veranderen. Ik laat ze letterlijk rusten. - Zijn er gedachten die steeds terugkomen sinds het verlies?
Nee niet echt, nou ja alleen met hoeveel er nog geregeld moet worden. Misschien als het huis verkocht en overgedragen is dat er tijd is om echt alles los te laten.
Ik heb wel dat als ik naar de baantraining moet, dat ik niet wil omdat dat iets was van mijn moeder en mij samen. Ik blijf evengoed lid, maar ik ga nooit heen. Ben ik nu het hoofd van de familie? Degene die alles regelt en iedereen bij elkaar houdt? Ik vind dat nogal een taak, waar ik helemaal niet op zit te wachten. En er moet nog zoveel afgehandeld worden. Af en toe wat, maar het weegt zwaar.
Zoeken naar betekenis en verbinding
- Wat zou je willen dat anderen begrijpen over jouw rouw?
Dat ik niet rouw om één persoon, maar dat ik rouw om het hele verhaal. Dat het een langdurig verhaal was, en eigenlijk nog steeds is. Mijn verdriet zal komen en gaan. Maar ook dat zal een langdurig verhaal zijn. En naast het verhaal moet ik ook nog drie belangrijke afzonderlijke mensen zien te verwerken. - Zijn er woorden, beelden, muziek of plekken die een stukje betekenis dragen?
Zoals ik al zei heb ik niet veel met materiële zaken, dus ik heb niet echt iets waarbij ik hun herinner. Ik heb wel in mijn kantoor twee urntjes van mijn ouders en de brief van mijn stiefvader. Wel natuurlijk de muziek die gedraaid werd op de uitvaart. Als ik daar een nummer van hoor, dan ga ik wel weer even terug in de tijd. - Als je jouw verhaal in hoofdstukken zou verdelen, hoe zou het eerste hoofdstuk heten?
Het eerste hoofdstuk zou heten: ‘doodvonnis’ of ‘start van de chaos’. Bij mijn moeder was er direct het doodvonnis, zonder een inleiding of aanleiding. Gewoon pats boem uit het niets. En het was uiteindelijk ook de start van een lange tijd chaos, met verhalen en hoofdstukken die in elkaar overlopen.
Zorg voor jezelf in de storm
- Wat doet jou goed, zelfs een klein beetje?
Veel dingen doen mij goed, vooral dit, zo erover schrijven, erover nadenken. Proberen om alles een beetje los te maken, omdat het zo diep vast zit. Alle gevoelens en emoties moesten natuurlijk naar de achtergrond, omdat er zoveel gebeurde, maar nu mag het loskomen. - Wat heb je nodig van mensen om je heen — ook al weet je het misschien nog niet precies?
Wat ik nodig zou hebben van mensen? Gewoon af en toe de vraag of het goed gaat. Interesse tonen. En van mensen heel dichtbij dat ze me ook letterlijk helpen. Al is het alleen al bedenken om dingen op te lossen, of hoe dingen het beste geregeld kunnen worden. - Hoe zou je jezelf willen steunen, als je je eigen beste vriend kon zijn?
Hoe ik mezelf zou kunnen steunen? Door mijn emoties los te maken en toe te laten. Door alles uit te spreken. Letterlijk of zo via te schrijven. Als ik het er maar uitgooi. Dan kan ik dingen zelf beter begrijpen, op een rijtje zetten en loslaten.