Op een doodnormale maandagmiddag hadden Mimmie en ik een afspraak met Rob Noord voor een bomenwandeling in het Amstelpark.
Na de auto geparkeerd te hebben op de blauwe zone, liepen wij naar de hoofdingang, waar onze gids Rob op ons wachtte. We liepen rustig door het Amstelpark en gingen af en toe bij een boom staan. Ogen dicht, gegrond en aandachtig voelen. Vervolgens ook nog even de boom zelf bekijken. En het gekke was, bij elke boom voelde ik totaal iets anders. Net als je bij elk mens iets anders voelt. Het ene mens gaan je nekharen overeind staan en de andere wil je een knuffel geven. Nou zo extreem was het bij de bomen ook weer niet, maar de ene voelde sterk en geborgen, terwijl de andere juist speels en creatief voelde. En iedereen voelt natuurlijk iets anders, want iedereen is anders, en dat is helemaal prima. Toch zag ik wel steeds overeenkomsten tussen hoe Mimmie en ik elke boom ervaren hadden. Zo’n boom heeft gewoon een bepaalde energie, en als je goed voelt, dan pik je die dus op.
De tijd vloog voorbij en na een stuk of acht bomen was ik eigenlijk ook best wel moe. Het klinkt gek want we hadden maar een kippenstukje gelopen en de hele tijd met onze ogen dicht stil gestaan, maar het koste me toch een partijtje energie. Wel super waardevolle energie, dus ik was super blij dat ik het gedaan had.
Na afscheid van Rob genomen te hebben, gingen Mimmie en ik zelf nog even op pad door het Amstelpark. Ik hou van onverharde paden, dus deze kleine slingerweggetjes gevolgd en we kwam en op de mooiste plekjes uit. Het hele park stond ik bloei, werkelijk prachtig.
